نخستین پیام رهبر انقلاب صرفاً یک پیام تسلیت و اعلام موجودیت یا حتی تلاشی برای روحیه‌بخشی نبود؛ علاوه بر همه این‌ها بیانیه مفصلی بود برای اعلام مواضع رهبری جدید نسبت به ارکان مؤثر در جنگ و دستورالعمل کاملی بود برای مدیریت میدان دفاع در همه ابعادش.
آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای در این پیام که نخستین حضور رسمی‌شان به‌عنوان رهبر انقلاب اسلامی بود، خیال مردمی را که چشم به ترسیم راه از سوی رهبر جوان داشتند تا آینده انقلاب خمینی و خامنه‌ای را ببینند، آسوده کرد و سکینه‌ای بود بر قلوب مؤمنین.
علاوه بر این پیام رهبر انقلاب روح جوانانه‌ای هم داشت که با صراحت کم‌نظیری قرین شده است. از قطعیت انتقام همه شهدا و غرامتی که به هر صورت ممکن ستانده خواهد شد تا انسداد هرمز و تهدید به گشودن جبهه‌های جدید و نهایتاً تعیین تکلیف پایگاه‌های متجاوزان در کشورهای منطقه.
اما پیام رهبری که از متن مردم است، جلوتر از همه مردم شهید داده و مجروح شده، بیش از هر چیز، نگاه مردم‌مدارانه داشت و یادآور هنر امام شهید و امام راحل انقلاب بود در مردم‌مداری و تکیه بر نیروی ملت. نگاهی که جمهوریت واقعی را فعلیت بخشید و ایران را ۴۷سال در دامنه آتش‌فشان حفظ کرد.
اثر این راهبرد را امروز در مهم‌ترین پیچ تاریخی ایران می‌شود دید؛ یعنی در حالی که کشور درگیر جنگ با بزرگ‌ترین ارتش جهان یک هفته را بدون رهبر گذرانده و برخی اظهارات مقاماتش اختلافاتی را برانگیخته بود، باز هم ایستاده و رهبرش اکنون راز این تاب‌آوری و ایستادگی را در مردمش خلاصه می‌کند: «این شما مردم بودید که کشور را رهبری و اقتدار آن را ضمانت کردید». حالا مردم نه صرفاً یکی از ارکان نظام ولایی، بلکه عین نظام ولایت و امامت هستند و به این مقام مبعوث شده‌اند. مردمی که حضورشان آیه‌ای از آیات خداست و بعثتشان می‌تواند جای ثلمه‌ای به بزرگی فقدان امام شهید را بگیرد؛ «ما ننسخ من آیة او ننسها نأت بخیر منها او مثلها».
امام شهیدمان یک ماه پیش از شهادتشان و در آخرین سخنانشان این بعثت را بشارت داده بودند که «اگر حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد». شبیه این را امام راحل ما هم گفته بود که رهبر امت را طفل سیزده ساله‌ای معرفی می‌کرد که نارنجک به خود می‌بندد و خود را به زیر تانک دشمن می‌اندازد. اما حالا این بعثت را از شب‌های ابتدای جنگ تا امروز و راهپیمایی دیروز قدس در مقیاس ده‌ها میلیونی می‌شود دید.
این صحنه‌ها را قبلاً هم دیده بودیم، دهه ۶۰. در انفجار نماز جمعه و تهدید به بمباران راهپیمایی تهران و حضور کفن‌پوش مردم. اما تکرارش پنج دهه پس از انقلاب و با این همه فراز و نشیب، آن هم در این سطح گسترده در سراسر کشور، معنایی جز بعثت دیگرباره مردم برای انقلابی دیگر می‌تواند داشته باشد؟
این بعثت را در مسئولان هم می‌شود دید. مسئولانی که بخشی از همین مردم‌اند و دیروز در راهپیمایی روز قدس، پشت سر مردم بودند. رئیس‌جمهور دور از حلقه همراهان و محافظان با مردم خوش‌وبس می‌کرد و قاضی‌القضات در حلقه مردم سقوط بمب در نزدیکی‌اش را به سخره می‌گرفت. جز این هم نمی‌شود انتظار داشت از مسئولان کشوری که رهبرش با مشت گره کرده به استقبال شهادت رفته است.
این حضور که امروز در میدان حفظ خیابان، سرنوشت‌ساز شده و کشور را بیمه کرده، فردا می‌تواند در عرصه‌های دیگری معجزه کند و افق‌های دیگری را بگشاید. موج مهارناپذیری که نه‌تنها انقلاب را ۴۷سال دیگر جلو می‌برد، بلکه می‌تواند گام‌های عقب‌افتاده‌اش را با سرعت بیشتری بپیماید. اگر قدر دانسته شود.